Blog

[wpspw_post]

De Br.osjuere fan Poortinga Nei de ferhuzing nei it fierders prachtige gebou Rozet, en nei de ynfiering fan de saneamde retailopstelling (dat men yn de biblioteekwrâld mar gau weromkomme mei fan dizze Grutte Dwaling), wêrby’st garandearre neat mear weromfine kinst, wienen de fjouwer planken mei Fryske literatuer ynienen ferdwûn út
Hoofdingang begraafplaats Rustoord Het was een grijze en koude dag, zo’n dag waarop het gemakkelijk is je niet helemaal thuis te voelen in de wereld. Bij mij vertaalt zich dat vaak in de vraag: Wanneer zullen we terug naar Friesland verhuizen? De allerliefste verzuchtte: ‘Er is voorlopig geen enkele reden
Haadyngong begraafplak Rustoord It wie in grize en kâlde dei, sa’n dei wêrop it maklik is dy net hielendal thús te fielen yn de wrâld. By my fertaalt him dat dan faak yn: wannear sille we werom ferhúzje nei Fryslân? De alderleafste fersuchte: ‘Der is foarearst gjin inkele reden wêromsto
Hoewel: hokje? Boeken waarin de scheiding tussen fictie en non-fictie niet zo duidelijk is, roepen vaak heftige reacties op. Het schijnt zo te zijn dat de meeste mensen het liefst precies willen weten waar ze aan toe zijn: is dit waargebeurd of niet? Punt. Niks geen vijftig tinten grijs. De boeken
Hokker hokje? Boeken wêryn’t de skieding tusken fiksje en non-fiksje net sa dúdlik is, roppe faak heftige reaksjes op. It skynt sa te wêzen dat de measte minsken it leafst krekt witte wêr’t se oan ta binne: is dit wier bard of net? Punt. Neat gjin fyftich tinten grys. De
feit of fiksje?
Een woord dat iets verandert aan de werkelijkheid. Afgelopen zomer heb ik De zevende functie van taal van Laurent Binet gelezen. Zijn vorige boek, HhhH [Himmlers hersens heten Heydrich], over de moordaanslag op nazikopstuk Heydrich in Praach in 1942, sprak mij bijzonder aan. Alle personages in dat boek hebben echt
feit of fiksje?
In wurd dat wat feroaret oan de werklikheid. Ofrûne simmer haw ik De sânde funksje fan taal, of om krekt te wêzen De zevende functie van taal, fan Laurent Binet lêzen. Syn foarige boek, HhhH (Himmlers hersens heten Heydrich), oer de moardoanslach op nazikopstik Heydrich yn Praach yn 1942, spruts my
leaf, blad
Leaf. (Cultuurspecifiek bijschrift: leaf is ‘blad’ in het Engels en ‘lief’ in het Fries.) Het is nu bijna een jaar geleden dat ik mijn laatste blogje schreef op deze plaats: iemand moet toch het minst regelmatig verschijnende blog voor zijn/haar rekening nemen. Op dat moment dacht ik: geen gezeur meer